EDO RAM (Extended Data Out RAM) to rodzaj pamięci operacyjnej DRAM stosowany głównie w komputerach klasy 486 oraz Pentium w połowie lat 90. Był rozwinięciem starszej technologii FPM RAM (Fast Page Mode RAM) i oferował wyższą wydajność dzięki usprawnionemu sposobowi przesyłania danych pomiędzy pamięcią a kontrolerem pamięci.
EDO RAM stanowił ważny etap przejściowy pomiędzy klasycznymi pamięciami asynchronicznymi a późniejszymi pamięciami SDRAM.
Jak działa EDO RAM
W tradycyjnej pamięci FPM kontroler pamięci musiał zakończyć jeden cykl odczytu danych, zanim rozpoczął kolejny. Powodowało to dodatkowe opóźnienia.
EDO RAM wprowadził mechanizm umożliwiający:
- utrzymanie danych na wyjściu pamięci przez dłuższy czas,
- rozpoczęcie kolejnego cyklu dostępu zanim poprzedni został całkowicie zakończony,
- częściowe nakładanie się operacji pamięci.
Dzięki temu kontroler pamięci mógł pracować bardziej efektywnie, co zwiększało wydajność systemu bez konieczności znacznego podnoszenia częstotliwości pracy.
Dlaczego EDO RAM był szybszy od FPM RAM
Największą zaletą EDO RAM było ograniczenie czasu oczekiwania pomiędzy operacjami odczytu.
W praktyce oznaczało to:
- krótsze cykle dostępu do pamięci,
- lepszą współpracę z szybszymi procesorami Pentium,
- wzrost wydajności o kilka-kilkanaście procent względem FPM RAM.
Dla komputerów połowy lat 90. był to zauważalny postęp.
Typowe parametry EDO RAM
Pamięci EDO RAM występowały najczęściej w formie:
- modułów 72-pin SIMM,
- napięcie pracy 5 V lub 3,3 V,
- czasy dostępu 50 ns lub 60 ns.
Typowe pojemności modułów obejmowały:
- 4 MB,
- 8 MB,
- 16 MB,
- 32 MB,
- 64 MB.
W komputerach Pentium moduły często trzeba było instalować parami, aby obsłużyć 64-bitową magistralę pamięci.
EDO RAM a SDRAM
Pod koniec lat 90. EDO RAM został zastąpiony przez SDRAM.
Najważniejsze różnice:
- EDO RAM działa asynchronicznie,
- SDRAM jest synchronizowany z zegarem magistrali systemowej,
- SDRAM oferuje wyższą przepustowość i lepszą skalowalność,
- EDO RAM osiągnął limit wydajności wraz ze wzrostem taktowania procesorów.
W praktyce EDO RAM był ostatnim szeroko stosowanym typem asynchronicznej pamięci DRAM w komputerach PC.
Zastosowanie EDO RAM
EDO RAM był popularny w komputerach:
- Intel 486,
- Pentium,
- Pentium MMX,
- starszych serwerach i stacjach roboczych.
Występował także w niektórych kartach graficznych i urządzeniach embedded.
Zalety EDO RAM
- wyższa wydajność niż FPM RAM,
- lepsza obsługa szybszych procesorów,
- stosunkowo niski koszt produkcji,
- kompatybilność z istniejącymi płytami głównymi.
Ograniczenia EDO RAM
- brak synchronizacji z magistralą systemową,
- ograniczona przepustowość,
- słaba skalowalność przy wyższych częstotliwościach,
- konieczność stosowania modułów parami w wielu systemach.
To właśnie te ograniczenia doprowadziły do popularyzacji SDRAM.
EDO RAM to rozwinięcie pamięci FPM RAM stosowane głównie w komputerach klasy 486 i Pentium w latach 90. Dzięki usprawnionemu mechanizmowi odczytu danych oferował wyższą wydajność i lepszą współpracę z szybszymi procesorami. Był ważnym etapem rozwoju pamięci operacyjnej przed nadejściem SDRAM i nowoczesnych technologii DDR.
